Een paar jaar geleden stond ik hier, in Alpe d’Huez, om elke dag vol gas de berg af te gaan. Nu keer ik terug, maar niet alleen om te skiën. Vooral om anders te kijken. Wat maakt deze berg bijzonder als je de ski’s even loslaat? Welke winteractiviteiten geven je een andere kant van Alpe d’Huez te zien? Deze keer ga ik op ontdekking buiten de gebaande piste.
Met de trein naar de besneeuwde bergtoppen
Tassen ingepakt, wekker vroeg, koffie in de hand op Rotterdam Centraal. Ik stap in de Eurostar richting Grenoble. Met een overstap van Gare du Nord naar Gare de Lyon, en daar nog even pauze bij Le Train Bleu. Een chic restaurant dat ik altijd al had willen bezoeken. En nu wandel ik binnen in mijn ski-gear voor een thee uit porseleinen kop. Het contrast is heerlijk.
Daarna rolt de trein zuidwaarts. In nog geen 7 uur verandert het uitzicht van Nederlandse grasvelden naar besneeuwde bergen. Ondanks dat ik deze route vaker maak, blijft het een bijzondere rit en geniet ik van het uitzicht. Mijn hart schakelt gelijk over naar de winterstand.
Sneeuwschoenwandelen onder de sterrenhemel naar een iglo
Bij aankomst beginnen we gelijk met de eerste winterse activiteit.
De pistes zijn gesloten, het is al donker en wij gaan sneeuwschoenwandelen om in een iglo kaasfondue te eten.
Op dat moment weet ik weer precies waarom ik van Frankrijk houd.
We wandelen in drie kwartier omhoog en nemen de tijd voor de tocht.
Ik kom letterlijk in het ritme van het Alpenleven. Er is tijd om omhoog te kijken naar de sterren, waar gids Clément enthousiast over vertelt, en om stil te staan bij bergen om ons heen.
Die frisse lucht doet zó goed na de treinreis.
Net buiten de piste, op een rand met uitzicht op het Belledonne-massief en het dal richting Vaujany, doemt zijn zelfgebouwde iglo op. Hij bouwde er twee, in twee dagen tijd met een klein team. Eén om met acht mensen te tafelen, één om met z’n tweeën in te slapen.
Tof! Binnen gaat een grote zak kaas op tafel, brood erbij, caquelon op het pitje en gasfles aan. Na een heerlijke fondue keren we terug en kruip ik die avond voldaan m’n bed in.
Dé activiteit om hier te beleven: ijsklimmen
Met gids Sylvain nemen we de lift richting Boulevard des Lacs in Alpe d’Huez, een van de beste plekken in het gebied waar je bevroren watervallen kunt beklimmen. Het is een fijne locatie om te beginnen, want er zijn routes in verschillende niveaus. Sylvain is inmiddels 35 jaar werkzaam als gids en kent elke ijswand als z’n broekzak.
Voor het ijsklimmen wordt goed de tijd genomen en het neemt gauw een dag in beslag. Je trekt materiaal aan, zoekt samen een geschikte plek en bereidt de klim zorgvuldig voor. Beginners vanaf 12 jaar kunnen hier terecht, maar ook ervaren klimmers gaan de uitdaging aan. Ik zie andere ijsklimmers al halverwege gigantische ijswanden en ik denk bij mezelf: oké, dat lijkt op boulderen, maar dan anders. Dit krijg ik wel onder de knie, toch?
Zodra we een goede ijswand vinden, krijgen we instructies en leggen we de touwen en ijsbijlen klaar. Mijn innerlijke krijgster juicht! Sylvian klimt eerst omhoog om het touw te bevestigen en ik mag hem veilig zekeren. Het is me direct duidelijk hoe fragiel je bent in de sport, want je hebt constant iemands leven in handen. Even later mag ik omhoog en, ik had het kunnen raden, het voelt toch heel anders om zelf onderaan de wand te staan. Ik zet me schrap in het ijs en toch merk ik dat het tijd kost om de techniek eigen te maken. Het voelt veel zwaarder dan ik had gedacht! Na een paar meter geklommen te hebben, houd ik het niet meer en zak ik als een slappe vaatdoek aan het touw naar beneden.
Het klimmen is intens, maar ik vind het wel ontzettend gaaf.
IJssculpturen bekijken in La Grotte de Glace
Terug bij het dalstation nemen we de gondel omhoog richting het hoogste bereikbare punt van Alpe d’Huez. Goede timing, want boven waait het stevig en de kou snijdt. Normaal kun je hier ook de beroemde zwarte Tunnel afdalen, maar na een zware storm is die lift voorlopig buiten gebruik. Ik wandel La Grotte de Glace binnen en daal via een gang een ijsgrot in. Dit ijsmuseum wordt elk jaar opnieuw opgebouwd met maar liefst 10.000 kubieke meter kunstsneeuw. Acht kunstenaars werken er ongeveer tien dagen aan om de ruimte om te toveren tot een nieuwe wereld.
Dit jaar wandelen we langs ijssculpturen van safari-dieren, subtiel verlicht met neonaccenten en begeleid door muziek. Ik vind het bijzonder om te zien hoe vergankelijk deze kunst is en hoeveel vakmanschap erin zit. Bovendien is het een ideale activiteit voor gezinnen of voor een dag waarop het weer wat minder meewerkt. Hier merk je daar niets van!
Met de fatbike op pad in de bergen
Normaal duurt een tocht 2 uur, maar vandaag waait het zó hard dat een uur al behoorlijk inspannend is. Ik fiets langs de piste omhoog en sla dan rechtsaf.
De wandelpaden zijn hier goed geprepareerd en binnen een paar minuten laat ik de drukte achter me.
Een paar wandelaars, een hardloper in de verte, verder helemaal niemand.
Het blijft bijzonder hoe snel je het levendige Alpe d’Huez achter je laat. De wind trekt aan en maakt het fietsen zwaar; soms moet ik echt tegen de kracht in trappen. Maar zodra ik mijn ritme vind, gaat het ineens lekker en is er genoeg ruimte om te crossen. Ik waai een paar keer omver, maar heb de grootste lol.
Skiën blijft hier een feest
Alpe d’Huez is groot, heeft veel verschillende afdalingen en is alsnog overzichtelijk. Ondanks dat het druk kan zijn, vind je altijd wel een hoek waar het rustiger wordt. Je kunt hier alle kanten op en zo is skiën richting Vaujany heerlijk om te doen. Het ligt aan de andere kant van de berg en voelt meteen kalmer. Tussendoor lunchen we bij een gezellig bergrestaurant waar ik intens geniet van een tartiflette. Daarna weer vol in de ankers door de rest van het gebied.
Mijn favoriete afdaling blijft toch wel La Sarenne. Met ongeveer 16 km is het een van de langste zwarte pistes van Europa. Het eerste deel leggen we af in dichte mist, dat heeft ook wel wat. Het herinnert me aan jaren geleden, toen ik hier stond en de piste na mijn afdaling werd gesloten vanwege slecht zicht. Alsof je even op het randje skiet van wat kan. Het laatste deel ski je door de bossen, kun je lekker uitrazen en slinger je zo weer naar de volgende lift.
Wintersporten, opwarmen en nog één keer naar beneden met de luge
Het is makkelijk om een hele dag plezier te hebben met telkens weer een andere activiteit. Begin actief, bijvoorbeeld met ijsklimmen, en breng daarna een bezoek aan Cabane à Sucre onderaan de piste.
Hier maken Sandrine en haar man bijzondere honinglolly’s en kun je opwarmen bij de vuurkorven. Sluit vervolgens af met de rodelbaan naast de Cabane om nog één keer naar beneden te suizen. Aan het begin van de avond komen mensen hier landen na een dag op de pistes doorgebracht te hebben en heerst er een gezellige sfeer waar je snel blijft hangen.
Wat je moet weten over Alpe d’Huez
Alpe d’Huez wordt niet voor niets l’Île au Soleil genoemd. Veel pistes liggen op het zuiden en met gemiddeld 300 zondagen per jaar voelt het hier open en licht. Het dorp ligt op 1.860 meter hoogte, met de Pic Blanc als hoogste punt op 3.330 meter. Dat hoogteverschil zorgt voor lange afdalingen en relatief sneeuwzekere omstandigheden. Vanaf Grenoble bereik je het in ongeveer 1,5 uur. In de winter rijdt dagelijks de Transaltitude-bus, die je vanuit het dal vrijwel direct bij de piste afzet.
Het skigebied telt zo’n 250 kilometer aan pistes en maakt deel uit van het Alpe d’Huez Grand Domaine Ski, samen met:
- Villard-Reculas
- Auris-en-Oisans
- Oz-en-Oisans
- Vaujany
Wat me wederom opvalt, is de ruimte.
Er zijn veel brede, overzichtelijke pistes en het is geschikt voor beginners én gevorderden. Je vindt hier levendigheid, maar ook stilte, afhankelijk van waar je naartoe beweegt.
Balans tussen wintersport en natuurbehoud
Tegelijkertijd kijk ik hier niet alleen als wintersporter naar het landschap. Alpe d’Huez staat bekend als een ‘Alpine tuin’ met meer dan 300 plantensoorten, maar ook hier is klimaatverandering voelbaar. Gidsen spreken open over de veranderingen in het landschap en over de zoektocht naar balans tussen wintersport en natuurbehoud. Die bewustwording zie ik terug in initiatieven van de SATA Group, die samen met lokale partners natuur- en cultuuractiviteiten ontwikkelt om bezoekers anders naar de omgeving te laten kijken. Minder vanzelfsprekend consumeren en de natuur uitputten, meer begrijpen waar je bent en de natuur met respect behandelen. Misschien is dat wel de grootste luxe van deze bestemming: dat hij ons laat spelen en nadenken tegelijk.
Alpe d’Huez is meer dan alleen een tof skigebied
Van ijsklimmen tot paragliden, van fatbiken tot hondensleeën – volgens mij heb ik maar 10% gedaan van wat je hier allemaal kunt doen. Tegelijk is het een plek die je uitnodigt om bewust te reizen. Actief zijn op de bergen, maar ook stil te staan bij de omgeving waarin je te gast bent. Daardoor beleef je alles nog intenser en geniet je extra na.
Benieuwd naar nog meer activiteiten in Alpe d’Huez? Op de officiële website van het gebied vind je een compleet overzicht van winter- en familieactiviteiten. En wil je zelf bewuster op wintersport? Bekijk dan ook de checklist voor duurzaam reizen van Greenspin voor praktische tips waarmee je je impact verkleint.
