Als je zo’n mooie plek tegenkomt, in de bergen, op de grens van twee prachtige landen, dan wil je daar niet zomaar voorbij rijden. Onderweg van Italië naar Zwitserland besloten we daarom niet door de tunnel te rijden, maar over de Sint-Bernhardpas.
Ons doel was niet om zo snel mogelijk de grens over te steken. We wilden er eigenlijk even blijven
Tijd spenderen op een bergpas, precies op de grens tussen Italië en Zwitserland: dat vonden we nog eens een bijzondere plek om onze camper neer te zetten voor een nacht.
Overnachten tussen twee landen
Na een prachtige slingerweg omhoog, parkeerden wij onze camper naast Bar du Lac, het karakteristieke bergmeer op de pas. Dit was nog aan de Italiaanse kant, want als liefhebbers van Italië wilden we onze tijd in dit land nog nét even wat langer rekken. Op het kleine parkeerplaatsje stonden al een aantal campers en na wat rondvragen bleek wildkamperen hier gedoogd te zijn.
Als je zo’n mooie plek tegenkomt, in de bergen, op de grens van twee prachtige landen, dan wil je daar niet zomaar voorbij rijden.
Met de Italiaanse hitte nog in de camper, voelde de frisse berglucht als een cadeautje. Het was overdag al een stuk koeler, en wie durft kan zelfs een snelle duik nemen in het meertje. Voor mij was dat water écht te koud, maar Teun ging wel. Wat een uitzicht om mee wakker te worden. Het meer, de bergen en de stilte gaven ons het gevoel dat we veel verder van de bewoonde wereld waren dan we eigenlijk waren.
Wie liever een echt bed heeft, kan aan Italiaanse zijde terecht bij Hotel Italia Gran San Bernardo. Aan Zwitserse zijde ligt het historische Hospice du Grand-Saint-Bernard, met de Auberge de l’Hospice als overnachtingsmogelijkheid.
Let op! Controleer altijd de actuele borden en lokale regels voordat je met de camper buiten een camping overnacht. Wat op een bepaald moment gedoogd wordt, kan per plek, seizoen of situatie verschillen.
Eten met uitzicht op het meer
Als je met een camper reist, hoef je natuurlijk niet voor iedere maaltijd uit eten. Toch vonden we het leuk om bij Bar du Lac te gaan eten. Niet op de laatste plaats omdat we het fijn vinden om iets terug te doen voor de mensen die zo’n plek draaiende houden.
Dat bleek een heel goed plan. De eigenaren zijn ontzettend vriendelijk en maken graag een praatje. Van de andere tafeltjes in het restaurant hoor je Italiaans, Frans en nog allerlei andere talen door elkaar. Ik vind dat altijd zo gezellig aan grensgebieden: iedereen is onderweg, maar voor even zit je samen op dezelfde plek en mengt iedereen met elkaar.
De kaart was uitgebreid genoeg voor zo hoog in de bergen en het eten was precies wat je hoopt als je in Italië bent. Vers, veel en super smaakvol! We aten pasta alla ragù en worstjes in tomatensaus. Daarna volgde tiramisu. Die mocht natuurlijk niet ontbreken. Ook voor ontbijt kun je bij Bar du Lac terecht. Met een cappuccino en een croissant konden we de dag weer aan.
Het eten was precies wat je verwacht als je in Italië bent. Vers, veel en super smaakvol!
Na het avondeten nog even omhoog
Na het diner bij Bar du Lac rekten we de zomeravond een klein beetje op. Vanaf de pas vertrekken verschillende wandelingen, dus trokken we onze wandelschoenen aan voor een avond hike richting de Pointe de Drône. Het pad ging meteen omhoog.
Lekker klauteren, een beetje zoeken naar de beste plek voor je voeten en veel mooie uitzichten. Over het bergmeer en de pas, maar Zwitserland in. Door de tijd op de dag was er bijna niemand anders op pad.
De bergen waren stil, het licht werd zachter en wij hadden alle tijd om rustig omhoog te lopen.
Oog in oog met drie steenbokken
Totdat we een hoek om liepen en ineens drie grote steenbokken op het pad zagen staan.
Even stond ik stil. Ze waren indrukwekkend groot van zo dichtbij, maar gelukkig zelf heel kalm. Daardoor zakte mijn spanning ook snel weer. We bleven op afstand kijken en besloten niet verder te lopen. De dieren stonden precies op het pad en we wilden ze niet opjagen of storen. De top halen, dat doen we een andere keer wel weer.
Grote Sint-Bernhardpas: grensovergang waar je best wat langer mag blijven
De Sint-Bernhardpas was voor ons veel meer dan een mooie route tussen Italië en Zwitserland. Het werd een plek om te slapen met uitzicht, verkoeling te zoeken, goed te eten en aan het einde van de dag nog even de bergen in te gaan.
Praktische informatie over de hike:
- Startpunt: bij het Hospice du Grand-Saint-Bernard, boven op de Grote Sint-Bernhardpas.
- Afstand: circa 4,8 kilometer heen en terug voor de volledige Komoot-route.
- Hoogtemeters: ongeveer 410 meter.
- Duur: reken op ongeveer 2 uur en 45 minuten voor de volledige route, exclusief pauzes.
- Hoogste punt: ongeveer 2.870 meter.
- Moeilijkheidsgraad: zwaar. De route gaat door alpien en rotsachtig terrein en bevat blootgestelde passages, losse stenen en korte klauterdelen.
- Geschikt voor kinderen: de volledige route is pas geschikt vanaf ongeveer 14 jaar, en dan alleen voor kinderen met bergwandelervaring, een goede tredzekerheid, passende uitrusting, stabiel weer en voortdurende begeleiding door een ervaren volwassene. Voor jongere kinderen is een eenvoudiger wandeling vanaf de pas een betere keuze.
- Aandachtspunten: ga alleen met goede wandelschoenen, neem voldoende water, warme en waterdichte lagen mee en controleer vooraf de actuele weers- en padomstandigheden. Keer om als de omstandigheden, je energie of een ontmoeting met dieren daarom vragen.
- Onze tip: bekijk de route op Komoot.
