Tijdens het voorbereiden van mijn winterreis naar Arctic Lakeland keek ik het meest uit naar hondensleeën. Ik ben gek op honden en op natuur, dus in mijn hoofd klopte dit plaatje perfect. Tot ik op Instagram op videos stuitte over dierenleed bij dierenattracties. De twijfel sloeg toe, terwijl ik daar juist niet op zat te wachten: past hondensleeën eigenlijk wel bij mijn dierenliefde?
Met gemende gevoelens begaf ik me op de betreffende dinsdag ochtend naar Wild Ride Sled Dogs voor mijn rit met de hondenslee. En stiekem ook voor mijn onderzoek naar hoe ethisch ik deze activiteit vind.
Aanstekelijke enthousiasme
Als we aankomen bij de kennels, worden we direct enthousiast begroet door het geblaf van de honden. Ik kan mijn enthousiasme niet inhouden en loop glimlachend naar de honden in de kennel het dichtste bij mij toe. Ze springen, blaffen en lijken uitbondig vrolijk. Het liefst wil ik ze nu aaien, maar ik moet eerst wachten op uitleg van de gids.
Jake Colebourn komt ons begroeten. Hij is de eigenaar van Wild Ride Sled Dogs en ik merk meteen dat hij trots is op zijn honden. De naam van de ranch verwijst naar de laatste woorden van zijn vader: “It was a wild ride.” Jake werkte al vanaf zijn elfde met hem samen aan huskytours en hij kent zijn roedel door en door. Hij legt uit hoe de tour verloopt en verdeelt ons in drie groepen.
Klaar om te gaan
Ik loop langs de slee, waar de honden al zijn opgetuigd en klaarstaan. Sommige springen zo fanatiek dat ze even loskomen van de grond. Ze blaffen en kwispelen, de blijdschap werkt aanstekelijk.
“Hoe weet ik of dit blijdschap is geen angst?” vraag ik Jake.
Hij zegt dat een hond die niet wil rennen, niet gaat rennen. “Dan blijft hij stilstaan. En als er eentje niet gaat, komt het team niet verder.” Ik moet daar even om lachen, want eigenwijsheid herken ik meteen bij honden.
Tijd om te gaan!
Als ik aan de beurt ben, stap ik de slee in met twee medereizigers. We krijgen dekens over ons heen en ik zit meteen goed. Jake bestuurt onze slee en dat vind ik prima, want zo kan ik kijken naar de honden en het landschap.
Hij vertelt dat self driving tours soms misgaan, omdat er veel kracht nodig is om de slee onder controle te houden. Dan gaat het niet alleen om een valpartij van iemand, maar soms ook om risico voor de honden.
Jake wil daarom het liefst dat geoefende bestuurders rijden. Helaas ziet hij op dit moment nog geen (financiële) mogelijkheid om self driving tours volledig te stoppen.
Dan geeft Jake het commando en het verandert in één klap. Het geblaf stopt en de honden gaan aan het werk. Je hoort alleen nog poten in de sneeuw en het zachte geluid van de slee die glijdt. De honden trekken strak in de lijn en ze lijken precies te weten waar ze naartoe moeten. “Mijn honden zijn atleten,” zegt Jake.
“Ik heb veel respect voor ze. Ze rennen soms 300 tot 1.600 kilometer.”
Hij legt uit dat hij ze traint en begeleidt, maar dat zij het echte werk doen. Deze man houdt duidelijk van zijn honden en dat geeft mij een goed gevoel. We racen tussen de bomen door en ik blijf het zeggen, maar alles, overal waar je kijkt, is mooi.
Trots en toewijding
Na de prachtige ronde volgt tijd om de honden te knuffelen en worden we naar een tipitent gebracht, waar warme bessensap en koekjes op ons wachten. Jake vertelt dat hij vertrok uit Lapland, omdat hij het niet met de massaproductie eens was. Hij heeft een groot respect voor de honden en wil dat ze door bezoekers met respect worden behandeld.
Ik geniet van de liefde en trots als hij over zijn honden praat. Zijn passie is tastbaar. Hij heeft zelfs zijn huis opgegeven, omdat het te ver van de ranch af lag. Het gaf hem stress om zo ver van zijn honden te moeten slapen, daarom woont hij nu in een caravan op het terrein bij de honden. Voor mij klinkt dit als pure toewijding.
De honden rennen niet elke dag, wat ook fijne kennis is. Niet omdat ze dat fysiek niet aan kunnen (dat kunnen ze namelijk wel), maar omdat ze anders verveeld raken. Het is dus meer voor hun mentale gezondheid. Ze krijgen overigens ook ruimte om lekker los rond te rennen, de mensen te begroeten of knuffelen en met andere honden te spelen.
Tips van de expert
Op de vraag aan Jake hoe we erachter kunnen komen of een hondenranch ethisch verantwoord handelt of niet, geeft hij een aantal tips.
- Als een ranch meer dan 100 honden heeft, is dat vaak massaproductie. Zeker als een bedrijf nog niet langer dan een jaar bestaat, is dat vaak een rode vlag.
- Kijk altijd naar de honden: zien ze er verzorgd uit? Niet te dun? Is hun vacht mooi? Hoe reageren ze op mensen? Hoe gedragen ze zich: zenuwachtig of blij?
- Als er puppy’s zijn in de wintertijd kan dit zijn om enkel en alleen geld te verdienen. Toeristen vinden het natuurlijk fantastisch om met pups te knuffelen en foto’s te maken, maar het is niet gezond voor ze om de hele dag met mensen bezig te zijn. Puppy’s moeten tot wel twintig uur per dag te slapen. Als ze de hele dag bezig worden gehouden door toeristen, kan dat niet.
- Kijk naar hoe de honden reageren op hun verzorgers. Zijn ze bang of gek op hun mushers (de mens die de slee rijdt)?
- Als de mushers de slee zelf rijden, is dat vaak een groene vlag.
- En weet dit: deze honden worden gefokt en geboren voor dit vak, ze vinden het echt leuk en ik heb nog nooit iets of iemand zo enthousiast gezien om te rennen.
Met positieve gevoelens naar huis
Het liefst was ik de hele winter bij Wild Ride Sled Dogs gebleven, zo leuk vond ik het met de honden. Jake is goed voor zijn dieren, dat voel je aan alles. Hoe hij over ze praat, hoe ze naar hem kijken en hoe serieus hij hun welzijn neemt (zelfs als dat betekent dat het zijn eigen comfort in neemt). Voor mij voelde deze ervaring niet als ‘toerisme’, maar als even meekijken in het leven van Jake en zijn honden, dat draait om respect, toewijding en wederzijds vertrouwen. Ik ging hier weg met een grote glimlach, koude wangen en een warm hart. Hondensleeën staat nog steeds op aan de top van mijn lijstje met bijzondere activiteiten.
