Na een tijd met rugklachten rond te lopen die steeds maar erger werden, kwam in oktober 2019 het slechte nieuws: een hernia. Met de eerste dagen wintersport twee weken later, voorzag ik allerlei ellende. Want hoe kan je op wintersport met een hernia?
Huilend klopte ik aan bij de huisarts (in Oostenrijk). Die wist wel raad. Een sportfysiotherapeut, met specialisme in de skisport moest mij helpen. Dat ik daarvoor twee keer in de week een uur onderweg was, maakte mij niks uit. Ik wilde zo snel mogelijk fit zijn en antwoord op mijn vraag. Kan ik wintersporten met een hernia?
Wat voor soort hernia heb je?
Het antwoord en de behandeling die de specialist vervolgens op mij losliet zijn uiteraard specifiek voor mij als persoon en mijn aandoening. Allereerst: ik had een nekhernia. Tussen de 5e en 6e wervel om precies te zijn. Mijn hernia heb ik te danken aan mijn werkhouding. Jarenlang veel zitten achter de computer en lange autoritten liggen aan mijn klachten ten grondslag (en uiteraard een verkeerde houding). De hernia voelde voor mij als helse pijn en ik kon echt niks meer.
Wintersporten met hernia
De sportfysiotherapeut kon mij direct, zonder verder ook maar enige informatie te vragen, aangeven dat ik prima kon skiën. Wel raad hij aan de pijnlijke spieren warm te houden. Bewegen is altijd beter dan stilzitten. Dit had ik zelf ook al gemerkt. Sterker nog, bij het skiën verdwijnen mijn pijnklachten bijna volledig naar de achtergrond. Voor het eerst sinds lange tijd voel ik mij weer fit. Voor mijn vakantie naar Canada (twee maanden later) nam ik wel warmhoudpleisters mee.
Maar was skiën met een hernia wel zo’n goed idee?
Eind goed al goed, zul je denken. Maar de sportfysio drukt mij op het hart, skiën niet als sport te beschouwen en toch wel echt serieus sport te blijven bedrijven. Elke dag minimaal 60 minuten hardlopen in ieder geval een jaar lang. Wanneer hij de woorden uitspreekt, zakt de moed mij al in de schoenen. Ik zie mezelf dat gewoon niet doen. Het antwoord van de fysio is kort en duidelijk: het is hardlopen of leren om te leven met de constante pijn.
Mijn weg naar genezing
Uiteindelijk trek ik elke dag mijn hardloopschoenen aan. Ik begin met 20 minuten, bouw het op naar 45 minuten en die 45 minuten worden na een paar weken 60 minuten. Elke dag voel ik me iets beter, de pijn neemt af en ook op de piste en bij het langlaufen merk ik het verschil in uithoudingsvermogen. Een ander mooi voordeel, merk ik pas na 12 maanden hardlopen: mijn hoofd is leger. Ik pieker minder en kan beter slapen.
De juiste begeleiding
Nu lijkt het misschien alsof ik zomaar ben gaan skiën en hardlopen. Maar niks is minder waar. Ik ben gestart met therapeutisch hardlopen onder begeleiding van één van de beste sportfysiotherapeuten die Oostenrijk kent. Er is een test afgenomen waarin nauwkeurig is vastgesteld welke waarde op welk moment (na welke duur en bij welke hartslagfrequentie) in mijn bloed vrijkomen. Er is een berekening gemaakt van de tijd die nodig is om de juiste stoffen via mijn bloed naar ontstoken gebieden te transporteren. Aan de hand van al deze informatie is mijn hardloopschema opgesteld. En ik heb dit schema zeer nauwkeurig opgevolgd.
Ook wanneer het -10 was, sneeuwde, regende of wanneer ik met een jetlag aan de andere kant van de wereld wakker werd. Mijn training en herstel stonden wekenlang op nummer 1. Ik heb dagelijks hardgelopen en daarbij nauwkeurig mijn hartslag in de gaten gehouden. Mijn sporthorloge met hartslagmeter is onderdeel van mijn dagelijkse uitrusting geworden.
En dus kan ik skiën met een hernia
Alles wat ik gedaan heb, maakt het mogelijk dat ik kan skiën met een hernia. Het volledige herstel zal een jaar kosten. Maar na 10 dagen stond ik bijna pijnvrij hele dagen op de piste. Na drie maanden voelt het alsof ik volledig hersteld ben en kan ik alles wat ik voorheen ook kon. Ook zonder warmtepleisters op mijn rug. Maar, ook 6 jaar later blijf ik hardlopen, wanneer ik daarmee stop komt de pijn snel terug.
Ga jij op wintersport met een hernia?
In de zomer van 2025 loop ik door het Amsterdamse bos als er een dame naast me komt lopen. Ze vertelt me dat ze pas sinds kort wandelt, ze is een jonge moeder van twee kinderen en heeft een hernia. Wandelen doet enorm pijn, maar wat vooral pijn doet is dat ze haar kinderen niet meer kan verzorgen. De hernia zit tussen haar 5e en 6e nekwervel.
Dit is geen toeval (ik geloof niet in toeval). En ik vertel haar mijn verhaal en over mijn fysio. Tranen in mijn ogen. Misschien zijn er meer mensen zoals zij. En voor die mensen is dit artikel. Om je te informeren, te laten weten dat het kan, dat je niet je vakantie hoeft te laten bederven en al zeker niet je leven. Je lichaam is veerkrachtig, maar neem het serieus. Want alleen zo herstel je van de hernia, geniet je van de wintersport en ga je de komende jaren gezond tegemoet!
Ik wens je heel veel sterkte en een fijne wintersport toe 😉
